سیسیل

استرن، شماره ۱۳، ۲۶ مارس ۱۹۶۰ کلود وقتی بالاخره جلوی خشکشویی در آگریجنتو رسیدیم گفت: „ما نمی‌توانیم مردم را در معرض این بوی بد قرار دهیم. آنها ما را بیرون می‌کنند.“ من پاسخ دادم: „آنوقت ما هم نمی‌توانیم به هیچ هتلی برویم، چون بوی ما بهتر از بوی لباس‌هایمان نیست. بیایید، باید تلاش کنیم، وگرنه اصلاً چیزی برایمان باقی نمی‌ماند...“

استرن، شماره ۱۴، ۲ آوریل ۱۹۶۰. سیسیل ۱۹۶۰. به نظر می‌رسد بیکاری فقط بیماری کشورهای صنعتی است زیرا از نظر آماری در آنجا ثبت می‌شود. در مناطق کشاورزی مانند سیسیل، بیکاران با نام‌های دیگری شناخته می‌شوند: کفاش، کارگر، گدا، آرایشگر، خیاط یا آهنگر که اکثراً فقط عناوینی بدون کار هستند و به طرز رقت‌انگیزی امیدهایی برای دست‌ها و شکم‌های خالی به نظر می‌رسند. در بیساکینو،...

استرن، شماره ۱۵، ۹ آوریل ۱۹۶۰. شاید برای غرب ناخوشایند باشد که بپذیرد حمایت مادی و اخلاقی از کسانی که به طور استثمارگرانه فقر را در سیسیل ایجاد می‌کنند و از نام ما در این فرآیند استفاده می‌کنند، یک جنایت انسانی و سیاسی است. انسانی، زیرا نیاز کشنده است. سیاسی، زیرا بدبختی مردم را به سمت کمونیسم سوق می‌دهد. دو پدر لیوان‌هایشان را بالا بردند. „فیگلی ماسچی“،...

 استرن، شماره ۱۶، ۱۶ آوریل ۱۹۶۰. مطبوعات جهان اخیراً گزارش دادند که چهار راهب از یک صومعه کاپوچین سیسیلی به جرم اخاذی، همدستی در قتل و آتش‌سوزی عمدی دستگیر شده‌اند. گوردین ترولر و کلود دفارژ، خبرنگاران استرن، ده روز قبل از دستگیری این راهبان از آنها بازدید کردند. این بازدید خبرنگاران ما ممکن است به افشای بسیاری از جنایاتی که سال‌هاست شناخته شده‌اند، کمک کرده باشد...